Framework Tabanlı Programlama

Süper salyangoz Turbo’nun hikayesini bilir misiniz? Hani şu sırtında roket takılı olan Turbo’nun. Peki ya oyununu oynadınız mı? Ben epey süre önce S (h) arp ile oynamış ve oldukça eğlenmiştim. Tabii cevaplar kişiden kişiye değişir lakin ondan esinlenilen bir logo’nun günümüz.Net uygulamalarında performans ölçümü için kullanılan meşhur BenchmarkDotNet‘e ait olduğu kesin diyebilirim. Aslında ciddi anlamda düşünürsek yazdığımız uygulamaların bütün olarak veya parça halinde çalışma zamanı performanslarını metrik olarak ölçümlemek pek de kolay olmayan konulardan birisidir.

Ablamla rahmetli babamız bir önceki sabah olduğu gibi o günde terastaki ahşap yemek masasının üzerine kurdukları fileyi karşılıklı sabitlemekle meşgullerdi. Normal ebatlarına göre çok daha dar ve kısa olan yemek masası, benim gibi orta okul çağlarındaki birisi için ideal bir ping pong sahasıydı esasında. Son bir kaç yazdır en büyük eğlencelerimizden birisi haline gelmişti. Kuzenlerle dolup taşan kalabalık yaz akşamlarında bir çok aile ferdini çevresine sığdıran Alman ahşapından yapılma o sağlam masa, prüzsüz yüzeyiyle sabahları çekişmeli ping pong maçlarına ev sahipliği yapıyordu. Güzel anıları ile birlikte rahmetli babamı zaman zaman kızdıran vakitlere de tanıklık etmişti. Bir keresinde raketi tutan kolumu tavana doğru öyle bir açmıştım ki florasan lambayı tuzla buz etmiştim. O günden sonra tavandan sarkan değil zeminine sabit bir lamba tercih etmiştik. Lakin bir diğer sefer daha büyük bir sorun yaşamıştık.

Basketbol en sevdiğim spor dalı. Takım ayırt etmeksizin izlemeyi çok seviyorum. 40lı yaşların ortalarına doğru geliyor olsam da hala büyük bir keyifle oynuyorum da. Bazen saatlerce. En büyük rakibimse beş yaşından beri basketbol eğitim alan S (h) arp Efe. Son beş yıldır düzenli olarak idman yaptığı için kendisini epey geliştirmiş durumda. Bire birlerde acımıyor ve doğru basketbol oynamaya çalışıyor. Doğru basketbol için temellerin de doğru atılması gerekiyor. İlk koçu dahil şu an oynadığı kulüpteki koçu da Ona ve diğer çocuklara doğru alışkanlıkları öğretmeye çalışıyorlar. Çok zaman potaya şut bile atmadan tamamladıkları idmanlar vardır. Bunun yanına disiplinli çalışmayı da ekleyince çocuklar ilerleyen yaşlarında temel hareketlerde güçlü birer basketbolcu adayı haline geliyorlar.

Epey zamandır onbeş yaşından büyük bir proje ile ilgili geliştirmeler yapmaktayız. Uygulamayı ilk kez kullanmaya başladığımda en çok zorlandığım şeylerden birisi, küçük birimlerin testini yazmak olmuştu. Sıkılaşmış ve hatta kemikleşmiş bağımlılıklar nedeniyle basit bir fonksiyon testi için gerekli gereksiz bir çok kütüphanenin kullanılması gerekebiliyordu. Sahte nesneleri araya almak bir yere kadar çözüm olabilirdi. Lakin entegrasyon testlerini deneyimlerken karşılaştığım bir başka sorun daha vardı. Karmaşıklık değeri yüksek konfigurasyon dosyaları. Çok fazla konfigurasyon ayarı, özelleştirilmiş sektör, şifrelenmiş bağlantı cümleleri ve diğer parametrik ayarlarla ilgili bilgiler tutan web.config zaman içerisinde epeyce şişmanlamıştı. God Object değil ama God Configuration (Böyle bir terim yok tabii ben uydurdum) gibi bir anti-pattern oluşmuştu. İlk başlarda sadece gereken ayarları alarak test projesini ayağa kaldırmaya çalışmıştım. İşin sonunda ise tüm web.config’i kopyalamıştım.

Bu aralar işler doğruyu söylemek gerekirse biraz can sıkıcı. KVKK (Kişisel Verilerin Korunması Kanunu) olarak bilinen ve müşteri verilerinin anonimleştirilmesini gerektiren bir çalışma içerisindeyiz. Verinin dağınık olması, hacimsel büyüklüğü, kurum içi süreçlerin karmaşıklığı, monolitleşmiş ERP uygulamamız üzerindeki etkilerinin çıkartılmasındaki zorluklar, araya giren başla işler nedeniyle yavaş ilerliyoruz. Kurumun tamamını ilgilendiren bir regülasyon söz konusu olduğu için de biraz fazlasıyla statik elektrik yüklüyüz. Yani şöyle bir Galvatron çıksa içimizden ya da Megatron, Electron ortalığı kasıp kavura…Imm, şey…Ne diyorum ben yahu. Electron’da nereden çıktı:) Aslında tesadüfen karşıma çıktı ve bu karşılaşma sayesinde kendimi ilginç ve zevkli bir maceranın içerisinde buldum.

Geçtiğimiz günlerde şirketimizin düzenlediği kişisel gelişim eğitimlerinden birisindeydim. Transaksiyonel Analiz’in konularından olan Ego üzerine kişiliğimizin parçası olan ve hayatımızı etkileyen iç karakterlerimizden bahsediliyordu. Yaklaşık üç saatlik eğitimde hoşça dakikalar geçirdik ve epey değişik bilgiler öğrendik. Özellikle uzman psikoloğun yer yer kullandığı görseller ve nokta atışı yapan karikatürler eğitimi çok keyifli hale getirmeye yetmişti. Üstelik uygulamalı olarak yaptığımız testler ile iç benliğimizdeki karakterlerin hangi noktalarda olduğunu da gördük. Eğitim sonrası masama döndüm ve bir kaç gün önce başladığım ama iş yoğunluğu sebebiyle yarım kalan yazımın başına geçtim. Derken eğitimde kullanılan Yiğit Özgür imzalı nefis karikatür geldi aklıma. Okur için tebessüm ettirici bir başlangıç olur diye düşündüm. Gelelim konumuza.

Bir süre öncesine kadar şirkette yeni bir lakabım vardı. “Bad Request Burak”:) Devraldığımız bir kaç projede teknik borçlanmadan ötürü oluşan kirli kodlarla boğuşurken çok fazla detay vermeyen HTTP 400 hataları ile karşılaşıyordum. Bazen bir tanesini çözerken bir başkasının doğmasına neden olacak değişikliklere de sebep olabiliyordum. Hatta hesapta olmayan bu hataların neden oluştuğunu tespit etmek için harcanan zaman kaybı nedeniyle diğer görevlerim de aksıyordu. Bir süre sonra “Bad Request” ünvanı ile hatırlanır oldum:) Hatta bulaşıcı hale gelen bu ünvan ekibimdeki başka arkadaşlara da yayılıverdi. Neyse ki işleri sonunda yoluna koyduk (Her ne kadar ünvanım “ Burak 200” olarak değişmese de:D)

Geçenlerde Guinness Dünya Rekorları kitabının 2018 baskısını aldım. Bu zamana kadar kayıt altına alınmış bir çok rekorun yer aldığı resimli ansiklopedi de ilgimi çeken değişik bölümler oldu. “Derinler” başlıklı kısmı okurken aklım dünyanın ilginç ve bir o kadar da zorlu mesleklerine gitti. Mesela derin sualtı dalgıcı olduğunuzu düşünsenize. İkinci dünya savaşında Norveç’in soğuk kuzey deniz sularının 245 metre derinine gömülmüş bir savaş gemisine batık dalışı yapan 12 dalgıçtan birisi olabilirdiniz. Her ne kadar 1981’de 31 gün içinde 431 külçe altın çıkartmış olsanız da kolay iş değil. Bunun gibi bir çok zorlu meslek var düşününce. Astrontlar, madencilikle uğraşanlar, yüksek gökdelen camlarını temizleyenler, İstanbul boğazındaki köprülerin bağlantı kablolarına tadilat yapanlar, hayvanat bahçelerindeki timsahlara bakanlar, bomba imhası ile uğraşan uzmanlar ve diğerleri.

Önce üç yumurtayı derin kabın içerisine kırıp el mikseri ile güzelce karıştırdım. Bir su bardağının 4te 3ü kadar şeker ilave edip karıştırmaya devam ettim. Şeker iyice eriyene kadar. Sonra bir su bardağı kadar zeytinyağı, iki su bardağı kadar esmer un katıp (unu önce el eleğine aldım oradan kaba boşalttım. Unu havalandırarak eklemek daha iyi sonuç veriyor çünkü) kulak memesi kıvamına gelinceye kadar çırpmaya devam ettim. Kıvamı ayarlamak için yer yer göz kararı bir miktar daha un eklemem de gerekti. Acemilik tabii…

Scrum’lı çevik günlerimiz tüm hızıyla devam ediyor. Artık takımın kapasitesi standart çizgiye oturmaya başladı. Daha verimli çalışıyor ve daha iyi değerler üretebiliyoruz. Bunun bana olan en büyük artılarından birisi de yeni bir şeyler araştıracak vakit bulabilmek. Nitekim takım üyelerinin değişime uygun olacak şekilde kendisini sürekli yeniliyor olması lazım. Bu açıdan motive edildiğimizi ifade edebilirim. Gündem maddemiz ise uzun zamandır pek yanına uğramadığımız ama mutlaka sistemlerimizin bir yerlerinde koşan Windows Service’ler.

Merhaba Burak, Nasılsın? Umarım iyisindir ve her şey yolundadır. Beni sorarsan her zaman ki gibi oldukça yoğun bir dönemden geçmekteyim. Özellikle halen devam etmekte olan mimari dönüşüm projesinden dolayı böyle bir yoğunluğumuz var. Gerçi çevikleşmeye başladığımızdan beri fazla mesai yapmıyor ve gerçekten değer içeren sürümlenebilir çıktılar üretiyoruz. Şu an altıncı sprint’i koşmaktayız ve takımın ivmesi rayına oturmuş durumda. Bu açılardan bakınca tatlı bir yoğunluktayım desem yeridir. Sana bunları anlatmama gerek yok nitekim duyduğuma göre siz de benzer bir sürece girmişssiniz.

Küçük bir çocukken, soğuk bir kış gününde ablamın elini tutmuş Kadıköy’deki büyük postaneye doğru yol aldığımı hatırlarım. O yaz mektuplaşmak için adresini aldığım arkadaşıma yazdıklarımı göndermek istiyordum. Hayal mayal hatırladığım anlar. İlkokul zamanlarından kalma. Üzerinden onca yıl geçmiş durumda. Gönderen belli, alıcı belli, mektup ortada, pulları üstünde, yazılanlar içinde, taşıyıcı PTT her zaman ki gibi hizmetimizde. Tabii postaneye gelen bir çok mektup daha var. Hepsinin göndericisi ve gideceği adresler de belli.

Sosyal ağlar ile pek aram yok. Vakit kaybı gibi gelmese de oraya harcayacağım zamanı farklı alanlarda kullanmayı daha çok tercih ediyorum. Özellikle yeni bir şeyler öğrenmek benim epey zamanımı alıyor. Kullandığım tek sosyal platform diyebileceğim yerse Linkedin. Bu profesyonel iş ağında zaman içerisinde hatırı sayılır derecede bağlantım oluştu. Ne var ki sayı artınca ana sayfadaki akışı izlemek inanılmaz derecede zorlaştı. Hatta iş ağını geliştirirken sayının onbinler üzerine çıkması bir süre sonra bazı merak edilen sorulara cevap bulmayı zorlaştırıyor. Örneğin bağlantılarımdan kaçı İnsan Kaynakları alanında çalışıyor? Ya da İstanbul’da yaşayanlar kimler? Veya ayda ortalama 4 veya daha fazla paylaşım yapanlar hangi bağlantılarım? Peki ya yaptıkları paylaşımlarda yapay zeka ile ilgili anahtar kelimeler kullananlar?

Dışarıda çok güzel bir hava var. Büyük ihtimalle tüm sahil şeritlerimiz hınca hınç dolu. Denize girip serinleyenler, çimlere serilip gölgelenenler, arkadaşlarıyla birlikte naneli limonata içip hararet giderenler vs…Kimbilir belki de az sonra ahşap üzerinde çıplak ayaklarınızla yürüyecek ve incecik kumlara basıp bütün senenin yorgunluğunu atmak üzere kendinizi serin okyanus sularına bırakacaksınız. Ama birilerinin de şu yazılım dünyası için içerik üretmesi gerekiyor öyle değil mi? Doğruyu söylemek gerekirse bu tip bir misyonu üstlendiğim için memnunum. Öyleyse gelin bugün ki konumuza başlayalım.

Yeni yuvam ile evimin arası 40 km. Uzaklık nedeniyle mesailerimiz erken başlıyor. Sabah 05:50de çalan alarmla güne başlıyorum. Üst baş, kişisel bakım, seyahat boyu bana eşlik edecek filtre kahveyi hazırlama vs derken 06:35 sıralarında sevgili servis şoförümüz İhsan ağabey ile buluşup yola devam ediyorum. Yaklaşık 40-45 dakikalık bir seyahatten sonra iş yerine ulaşıyorum. Yol boyunca “o saatte kim ayakta olur?” sorusunu cevaplarcasına her sabah onlarca kez ezen insanla karşılaşıyorum. Mevsime göre evlerin sarı beyaz oda ışıkları, seyir halindeki arabalar, çalışanları işe götüren servisler, otobüsler, minibüsler, duraklarda bekleyen öğrenciler… O vakitlerde empati yapmak farklı bir deneyim.

Renkler ve zevkler tartışılmaz. Hatta dünya öylesine renkli bir yerdir ki insanlar bazen neyi seçeceklerine karar veremeyebilir. Tabii ki işin içerisinde yazılım olunca bu renkler siyah ve beyaz gibi sadece iki seçeneğe de indirgenebilmişdir.

Vakti zamanında sıkı bir Instagram kullanıcısıydım. En güzel fotoğrafları yakalamaya çalışır, anı görüntüleyip tüm bağlantılarımla paylaşırdım. Derken bir gün “ne yapıyorum ben yahu?” oldum. Neden o anı ille de herkesle paylaşma ihtiyacı hissediyordum. Bazen o anın fotoğrafını çekmek gerekmiyordu. Hatta hiç çekmediğim zamanlarda aklıma nasıl kazıdığımı bile unutmuştum. Üstelik ona ayıracağım zamanı pekala başka değerli şeylere de ayırabilirdim. Örneğin yeni şeyler öğrenmeye, makale yazmaya vs…

Epey zamandır NoSQL veritabanı sistemlerini kurcalamıyordum. Ağırlıklı olarak.Net Framework tarafında nasıl kullanılabildiklerini incelediğimi hatırlıyorum. 2017nin son çeyreği ve 2018in tamamı için kendime koyduğum hedeflerden birisi ise.Net Core dünyasını daha yakından tanımaktı. Zaten Ubuntu üzerinde koşan West-World’ün kurulum amacı da buydu. Sonuç olarak Amazon’un DynamoDb’sini.Net Core tarafında nasıl kullanabileceğimi incelemeye karar verdim. Bir süredir AWS Console üzerinden bir şeyler araştırıyor ve Amazon Web Service ürünleri hakkında giriş niteliğinde bilgiler edinmeye çalışıyorum.

Teknik konularda yazı yazmaya çalışmanın en zor yanlarından birisi de anlatımı basitleştirmek. Şüphesiz ki uğraştığımız konular bazen anlamakta güçlük çektiğimiz karmaşıklıkta olabiliyor. Böyle konuların bırakın anlatılması öğrenilmesi de güçleşebiliyor. Şahsen kendi adıma bazı konuları anlamak için epey çaba sarf ettiğimi söylesem yeridir. Üstelik bu konuları zaman içerisinde gerçek hayat senaryolarında kullanmaz veya üzerinde saatler geçirmessek unutuyoruz da. Oysaki bir konuyu basitçe anlatabiliyorsak hem iyi anlamışız demektir hem de verimli bir çalışma safhası geçirmişizdir. Ne demiş Austion Freeman;

Küçük bir çocukken her pazar sabahı TRT ekranlarında kovboy (Western) filmleri olurdu. Rahmetli babam ile severek geçirdiğimiz nadide vakitlerdendi. Sanıyorum son yıllarda yine Pazar sabahları ekranlarımızı süslüyorlar (Bakamıyorum çünkü sabahlarımız basketbol antrenmanları ile geçiyor) Kızılderililer ile süvarilerin sıklıkla karşı karşıya geldiği, batının en hızlı silahşörlerinin yer aldığı filmlere ne hikmetse çok bağlanmıştım.