Framework Tabanlı Programlama

Altunizade’nin bahar aylarında insanı epey dinlendiren yeşil yapraklı ağaçları ile çevrelenmiş caddesinin hemen sonunda, köprüye bağlanmadan iki yüz metre kadar öncesinde dört katlı bir bina vardır. Araba ile geçerken eğer kırmızı ışığa denk gelmediyseniz pek fark edilmez ama yürürken önündeki geniş kaldırımları ile dikkat çeker. Ana cadde tarafındaki yeşillikler binanın ilk katlarını gizemli bir şekilde saklar. Binanın bulunduğu adanın etrafı cadde ve ara sokaklarla çevrilidir. Bir sokağın karşısında yeni yapılmış hastane ile metro çıkışı, ana cadde tarafında ev yapımı tatlılarının kokusu ile insanı baştan çıkaran pastane, eczane, kuaför, camii ve minik bir park bulunur. Dört yola bakan diğer cadde tarafında ise eskiden karakol olan ama çok uzun zamandır kreş olarak işletilen bir komşu yer alır.

Star Wars’ın figür kabul edilen gemilerinden birisi imparatorluk güçlerinin Tie Fighter’ıdır. Lord Vader ile özdeşlemiş olan bu figürün kulak tırmalayan ama rahatsız etmeyen sesinin Almanların İkinci Dünya savaşındaki hafif bombardıman uçaklarından birisi olan Junkers Ju-87 Stuka’dan (Sturzkampfflugzeug) geldiği bile söylenir.

Çok sık karşılaştığımız senaryolardan birisidir; Bir uygulama kendi bünyesinde gerçekleşen bir olay sonrası başka bir uygulamayı haberdar etmek ister ya da başka bir uygulamanın yaptıklarından haberdar olmak isteyen bir uygulama vardır:) Bunun bir çok sebebi olabilir. Örneğin uygulamalar farklı teknolojilerde yazılmıştır ancak ortak iş süreçleri üzerinde koşmaktadır. Gerçek bir senaryo üzerinden hareket edersek konu daha anlaşılır olabilir.

Geçenlerde Python ile ilgili bir şeyler ararken BeeWare isimli çalışmaya rastladım. Her yerde python ile native uygulama geliştirmek gibi bir felsefesi vardı. Eee zaten python her platformda yüklenip kullanılmıyor mu? Yoo tam olarak olay öyle değil aslında. BeeWare ürünü macOS, Linux ve Windows platformlarında native uygulama geliştirmek haricinde iOS ve Android için de destek sunan bir araçlar ve kütüphaneler topluluğu. Söz gelimi iOS ve macOS platformundaki Objective C kütüphaneleri ile Python arasında köprü görevi gören Rubicon ObjC isimli bir araç sunuyor. Java kütüphaneleri ile bir iletişim mi gerekiyor!? O zaman Rubicon Java var. Diğer yandan cross-platform için Toga isimli bir widget kütüphanesi kullanıyor. Ayrıca python projelerini tek başına çalışabilir uygulamalar haline getirmek için (standalone native application) Briefcase isimli başka bir araca sahip ki bir çoğunu birazdan kullanacağız.

Yaz başından beri Mark J. Price’ın, C# 8.0 and.NET Core 3.0 – Modern Cross-Platform Development: Build applications with C#,.NET Core, Entity Framework Core, ASP.NET Core, and ML.NET using Visual Studio Code, 4th Edition (Evet biraz uzun bir ismi var:D) kitabıyla uğraştım. Hoş ben daha kitabı tamamlayamadan.Net 5.0 son sürümü çıktı ve hatta Mark bu sürüm için de yeni bir kitap yayınladı ya neyse:D Kitabın ilgimi çeken bölümlerinden birisi (19ncu Kısım) makine öğrenmesi ile alakalı olandı. Makine Öğrenmesi benim çok ama gerçekten çok uzak olduğum bir konu.

Her ne kadar artık.Net 5.0 hayatımızın içinde olsa da bu yıl içinde bir yerlerde.Net Core 3.1 ile ELK kurgusunu yeniden değerlendirme ihtiyacı hissetmişim. Elasticsearch, Logstash ve Kibana kurgusu aslında günümüz uygulamalarında son derece popüler. Genellikle uygulama loglarının devasa şekilde biriktiği durumların çözümünde ideal bir kurgu olarak karşımıza çıkıyor. Bu kurguda uygulama loglarını standart bir formata uygun olacak şekilde Elasticsearch’e atar, Kibana arayüzünü kullanarak izleme yapar ve çeşitli durumların kontrolünü gerçekleştiririz. Ağırlıklı olarak üretim ortamında oluşacak hataların, performans kayıplarının ve dar boğazların yakalanması noktasında işimize yarayan bir düzenek olarak düşünebiliriz.

Önceki çalışmalardan birisinde ELK kurgusunda ElasticSearch ve Kibana tarafı için docker compose’dan yararlanmıştım. Orada iş nispeten daha kolaydı. Var olan docker imajlarını bir kompozisyon çerçevesinde düşünerek ele almıştım. Ama kendi servislerimizden oluşan bir kompozisyon gerekirse nasıl bir yol izlenebilir merak da ediyordum. İşte yılın o vakitleri bunu öğrenmeye çalışmışım.

Geçen gün çalışma odamın artık ardiye haline gelmiş bir dolabını temizlemek üzere kolları sıvadım. Sayısız network kablosu, yazılabilir DVDler, müsvette notlar, bir kaç müzik CDsi, yüksek lisanstan kalma ders kitapları, kulaklıkları kayıp walkman, bataryası şişmiş Playstation Portable ve daha bir çok ıvır zıvır eşyayla doluydu. Hangileri gerekli hangileri gereksiz diye ayıklarken dönem dönem sebebsiz yere aldığım MP3 çalarlara denk geldim. Kocaman bir discman bile vardı. Ancak gözüm arkalarda köşeye sıkışmış 1 TBlık Harddisk’e takıldı. Zamanında E-book’lar, filmler ve müzikler için kullandığım bir disk olduğunu hayal mayal hatırlıyordum.

Süper salyangoz Turbo’nun hikayesini bilir misiniz? Hani şu sırtında roket takılı olan Turbo’nun. Peki ya oyununu oynadınız mı? Ben epey süre önce S (h) arp ile oynamış ve oldukça eğlenmiştim. Tabii cevaplar kişiden kişiye değişir lakin ondan esinlenilen bir logo’nun günümüz.Net uygulamalarında performans ölçümü için kullanılan meşhur BenchmarkDotNet‘e ait olduğu kesin diyebilirim. Aslında ciddi anlamda düşünürsek yazdığımız uygulamaların bütün olarak veya parça halinde çalışma zamanı performanslarını metrik olarak ölçümlemek pek de kolay olmayan konulardan birisidir.

Ablamla rahmetli babamız bir önceki sabah olduğu gibi o günde terastaki ahşap yemek masasının üzerine kurdukları fileyi karşılıklı sabitlemekle meşgullerdi. Normal ebatlarına göre çok daha dar ve kısa olan yemek masası, benim gibi orta okul çağlarındaki birisi için ideal bir ping pong sahasıydı esasında. Son bir kaç yazdır en büyük eğlencelerimizden birisi haline gelmişti. Kuzenlerle dolup taşan kalabalık yaz akşamlarında bir çok aile ferdini çevresine sığdıran Alman ahşapından yapılma o sağlam masa, prüzsüz yüzeyiyle sabahları çekişmeli ping pong maçlarına ev sahipliği yapıyordu. Güzel anıları ile birlikte rahmetli babamı zaman zaman kızdıran vakitlere de tanıklık etmişti. Bir keresinde raketi tutan kolumu tavana doğru öyle bir açmıştım ki florasan lambayı tuzla buz etmiştim. O günden sonra tavandan sarkan değil zeminine sabit bir lamba tercih etmiştik. Lakin bir diğer sefer daha büyük bir sorun yaşamıştık.

Basketbol en sevdiğim spor dalı. Takım ayırt etmeksizin izlemeyi çok seviyorum. 40lı yaşların ortalarına doğru geliyor olsam da hala büyük bir keyifle oynuyorum da. Bazen saatlerce. En büyük rakibimse beş yaşından beri basketbol eğitim alan S (h) arp Efe. Son beş yıldır düzenli olarak idman yaptığı için kendisini epey geliştirmiş durumda. Bire birlerde acımıyor ve doğru basketbol oynamaya çalışıyor. Doğru basketbol için temellerin de doğru atılması gerekiyor. İlk koçu dahil şu an oynadığı kulüpteki koçu da Ona ve diğer çocuklara doğru alışkanlıkları öğretmeye çalışıyorlar. Çok zaman potaya şut bile atmadan tamamladıkları idmanlar vardır. Bunun yanına disiplinli çalışmayı da ekleyince çocuklar ilerleyen yaşlarında temel hareketlerde güçlü birer basketbolcu adayı haline geliyorlar.

Epey zamandır onbeş yaşından büyük bir proje ile ilgili geliştirmeler yapmaktayız. Uygulamayı ilk kez kullanmaya başladığımda en çok zorlandığım şeylerden birisi, küçük birimlerin testini yazmak olmuştu. Sıkılaşmış ve hatta kemikleşmiş bağımlılıklar nedeniyle basit bir fonksiyon testi için gerekli gereksiz bir çok kütüphanenin kullanılması gerekebiliyordu. Sahte nesneleri araya almak bir yere kadar çözüm olabilirdi. Lakin entegrasyon testlerini deneyimlerken karşılaştığım bir başka sorun daha vardı. Karmaşıklık değeri yüksek konfigurasyon dosyaları. Çok fazla konfigurasyon ayarı, özelleştirilmiş sektör, şifrelenmiş bağlantı cümleleri ve diğer parametrik ayarlarla ilgili bilgiler tutan web.config zaman içerisinde epeyce şişmanlamıştı. God Object değil ama God Configuration (Böyle bir terim yok tabii ben uydurdum) gibi bir anti-pattern oluşmuştu. İlk başlarda sadece gereken ayarları alarak test projesini ayağa kaldırmaya çalışmıştım. İşin sonunda ise tüm web.config’i kopyalamıştım.

Guam adasının güney batısında yer alan ve yaklaşık 11 km derinliğindeki Mariana çukuru, dünyanın en derin noktasıdır. Benim için anlamı “Mariana Çukuru Etkisi” dir. Hatta çevik süreçlerdeki epik senaryoları da “Mariana Çukuru Etkisi” yaratan konular olarak tanımlarım. Ancak bu etkiyi daha çok bir makale için araştırma yaparken yaşarım. Bir kaynaktan diğerine geçtikçe konu derinleşir. Derinleştikçe başladığım yere olan uzaklığımın arttığını fark ederim. Işık azalır, etraf kararmaya oksijen azalmaya başlar. Derken düşünemez bir noktaya gelirim. Çünkü beyne yeteri kadar oksijen gitmez.

Merhaba Burak, Nasılsın? Umarım iyisindir ve her şey yolundadır. Beni sorarsan her zaman ki gibi oldukça yoğun bir dönemden geçmekteyim. Özellikle halen devam etmekte olan mimari dönüşüm projesinden dolayı böyle bir yoğunluğumuz var. Gerçi çevikleşmeye başladığımızdan beri fazla mesai yapmıyor ve gerçekten değer içeren sürümlenebilir çıktılar üretiyoruz. Şu an altıncı sprint’i koşmaktayız ve takımın ivmesi rayına oturmuş durumda. Bu açılardan bakınca tatlı bir yoğunluktayım desem yeridir. Sana bunları anlatmama gerek yok nitekim duyduğuma göre siz de benzer bir sürece girmişssiniz.

Küçük bir çocukken, soğuk bir kış gününde ablamın elini tutmuş Kadıköy’deki büyük postaneye doğru yol aldığımı hatırlarım. O yaz mektuplaşmak için adresini aldığım arkadaşıma yazdıklarımı göndermek istiyordum. Hayal mayal hatırladığım anlar. İlkokul zamanlarından kalma. Üzerinden onca yıl geçmiş durumda. Gönderen belli, alıcı belli, mektup ortada, pulları üstünde, yazılanlar içinde, taşıyıcı PTT her zaman ki gibi hizmetimizde. Tabii postaneye gelen bir çok mektup daha var. Hepsinin göndericisi ve gideceği adresler de belli.

Dışarıda çok güzel bir hava var. Büyük ihtimalle tüm sahil şeritlerimiz hınca hınç dolu. Denize girip serinleyenler, çimlere serilip gölgelenenler, arkadaşlarıyla birlikte naneli limonata içip hararet giderenler vs…Kimbilir belki de az sonra ahşap üzerinde çıplak ayaklarınızla yürüyecek ve incecik kumlara basıp bütün senenin yorgunluğunu atmak üzere kendinizi serin okyanus sularına bırakacaksınız. Ama birilerinin de şu yazılım dünyası için içerik üretmesi gerekiyor öyle değil mi? Doğruyu söylemek gerekirse bu tip bir misyonu üstlendiğim için memnunum. Öyleyse gelin bugün ki konumuza başlayalım.

Epey zamandır NoSQL veritabanı sistemlerini kurcalamıyordum. Ağırlıklı olarak.Net Framework tarafında nasıl kullanılabildiklerini incelediğimi hatırlıyorum. 2017nin son çeyreği ve 2018in tamamı için kendime koyduğum hedeflerden birisi ise.Net Core dünyasını daha yakından tanımaktı. Zaten Ubuntu üzerinde koşan West-World’ün kurulum amacı da buydu. Sonuç olarak Amazon’un DynamoDb’sini.Net Core tarafında nasıl kullanabileceğimi incelemeye karar verdim. Bir süredir AWS Console üzerinden bir şeyler araştırıyor ve Amazon Web Service ürünleri hakkında giriş niteliğinde bilgiler edinmeye çalışıyorum.

West-World üzerinde bir şeyler araştırmak için vaktim olan bir haftayı geride bırakmak üzereyim. Internet üzerinde derya deniz içerik olsa da bazen ne araştıracağımı şaşırmıyor değilim. İşte bu anlarda MSDN dokümanları imdadıma yetişiyor. İlk zamanlarından beri oldukça verimli olduğunu düşündüğüm içerik son yıllarda çok daha profesyonelleşti (Tabii MSDN dokümanlarını CD veya DVD olarak edindiğimiz zamanları da hatırlıyorum) İşin aslı sadece MSDN değil, yazılım ürünü sahibi pek çok öncünün teknik destek dokümanları inanılmaz derecede doyurucu ve birbirleriyle yarışır durumdalar. Son zamanlarda uğradıklarım arasında Google Cloud Platform ve Amazon Web Services var. Bu rehberler ilk kaynak niteliğinde olduğu için bir şeyleri öğrenebilmemiz adına doğru adresler. Hatta yazılım geliştirici olarak ortalama bir seviyenin üstüne çıktıktan sonra bunlar gibi dokümantasyonlara uğramak, rastgele bir ürün seçip teknik dokümantasyonunu okumak, Get Started örneklerini yapıp bir şeylerin farkına varabilmek gerekiyor. Sözü fazla uzatmadan gerekli mesajları da verdiğimi düşünerek yazımıza başlayalım diyorum.

Son bir kaç aydır Cumartesi gecelerimi bir şeyler yazmak veya araştırmak için değerlendirmekteyim. Bu tip çalışma disiplinlerini daha önceden de denemiş ve epeyce faydasını görmüştüm. Sonuçta üzerinde çalıştığımız yazılım platformları ve ürünler sürekli ve düzenli olarak değişim içerisindeler. Dolayısıyla yeniliklerin ucundan da olsa tutabilmek lazım. Bir anlamda şu meşhur Pomodoro çalışma tekniğini haftalık periyotlara böldüğümü ifade edebilirim.

Bir süre önce araştırmaya başladığım ama araya giren diğer konular (WebSockets ve CORS-Cross Origin Resource Sharing) nedeniyle askıda kalan SignalR mevuzusuyla ilgili West-World’de haftasonu önemli ve heyecanlı gelişmeler oldu. Epey zorlandığımı itiraf etmek isterim. Bunun en büyük sebebi standart öğretilerde yer alan web tabanlı örnekler yerine her şeyi Console üzerinde uygulamaya çalışmamdı. HUB için bir sunucu, mesaj yayını için bir başka uygulama ve yayınlanan mesajları alan bir diğeri.