Bulut Bilişim

Basketbolu neden bu kadar çok seviyorum diye düşündüm geçenlerde. Oturduğumuz sitenin basket sahasını futbol oynamak için kullanan onca çocuk ve genç gibi bir gerçek varken ben neden bu spora böylesine sevdalıydım. İnanılmaz enerjisi ve sürekli değiştirdiği NBA şapkaları ile rahmetli İsmet Badem mi sevdirmişti? Yoksa final serisi maçları sabahın kaçında olursa olsun uyanamayıp okula geç gitmeme neden olan majestelerinin maçları mı? Basketbolun tüm efsanelerini kendi kardeşiymiş gibi tanıyan ve maçları kendine has heyecanı ile anlatan Murat Murathanoğlu muydu yoksa?

Yandaki resme baktığınızda aklınıza gelen ilk şey nedir? Bir surat? Belki de bir kurbağa. Kedi olabilir mi? Bu mürekkep baskısı gösterildiği kişide yarattığı algıyı anlamak için kullanılan Rorschach (Roşa olarak okunuyormuş) isimli psikolojik testten. Ünlü İsviçreli psikiyatrist Hermann Rorschach (1884-1922) tarafından geliştirilen test özellikle kişilik tahlili ve şizofreni vakalarında kullanılmakta. Sonuçların manipule edilmesinin zorluğu nedeniyle adli vakalarda ve hatta kariyerle ilgili kişilik testlerinde bile ele alınmakta. Hermann yandakine benzer kırk mürekkep baskısı tasarlamış. Kaynaklardan öğrendiğim kadarıyla doktorlar bu setteki kartların neredeyse yarısını kullanıp kişinin o anda nevrotik veya psikotik olup olmadığını anlayabiliyormuş. Tabi konunun uzmanı olmadığım için ancak giriş hikayemde kullanabilecek kadar bilgi aktarabiliyorum.

Servis kapısı açıldığında gözlerini herkesten kaçırıp araca binerken heyecanlı ses tonuyla “Günaydın” diyerek en arka koltuğa geçen kadının ruh hali her yönüyle tanıdık geliyordu. Bir buçuk yıl kadar önce yine bu servise bindiğim ilk gün bende benzer kaygıları hissetmiştim. Oysa hayatımda ilk kez servis binmiyordum.

Google’ın Doodle hizmetini takip ediyor musunuz bilemiyorum ancak ben zaman zaman orada hazırlanmış ikonik görsellerden harika hikayelere gidiyorum. Bu seferki yazının derlemesi sırasında da yolum bir şekilde onunla kesişti ve girişte kimden bahsedebilirim derken havacılılk tarihinin en önemli isimlerinden olan Türkiye’nin ilk kadın pilotu Sabiha Gökçen’i (22 Mart 1913 - 22 Mart 2001) anmaya karar verdim.

Bir süredir kişisel becerilerimizle alakalı olarak karşımıza çıkan T-Shaped Person isimli bir konu var (Aslında yıllardır var) Daha yakın zamanda katıldığım Scrum eğitiminde tekrardan karşıma çıkan ve hatta şuradaki yazıyla kısaca bilgilenebileceğiniz, özetle bir alanda gerçekten uzman ama bu alanla alakalı yan dallarda da bir şeyler yapabilen insan modelinden bahsediyorum.

Yeni yuvam ile evimin arası 40 km. Uzaklık nedeniyle mesailerimiz erken başlıyor. Sabah 05:50de çalan alarmla güne başlıyorum. Üst baş, kişisel bakım, seyahat boyu bana eşlik edecek filtre kahveyi hazırlama vs derken 06:35 sıralarında sevgili servis şoförümüz İhsan ağabey ile buluşup yola devam ediyorum. Yaklaşık 40-45 dakikalık bir seyahatten sonra iş yerine ulaşıyorum. Yol boyunca “o saatte kim ayakta olur?” sorusunu cevaplarcasına her sabah onlarca kez ezen insanla karşılaşıyorum. Mevsime göre evlerin sarı beyaz oda ışıkları, seyir halindeki arabalar, çalışanları işe götüren servisler, otobüsler, minibüsler, duraklarda bekleyen öğrenciler… O vakitlerde empati yapmak farklı bir deneyim.

Yandaki fotoğrafa baktığınızda neler görüyorsunuz? Hatta neler hissediyorsunuz? Kalın lastikleri olan koyu yeşil renkte Toyota marka bir arazi aracı. Aracın içine bakabilmesi için ufaklığı kollarıyla kaldıran arkası dönük bir kadın. Arka tarafta turuncu kapısı görünen bir başka araç. Olayla pek ilgisi olmayan ilkokul çağında sarışın kıvırcık saçlı bir kız çocuğu. Bluzundaki sembollerden çıkartıldığı kadarıyla Minion’lar. Arka tarafta yükselene sıra dağlar ve diğerleri. İnsan gözüyle fotoğraf dikkatlice incelelendiğinde söyleyebileceklerimizden sadece bazıları. Hatta insani duygularla hareket ederek empati yaptığımızda göreceğimiz farklı detaylar da var öyle değil mi? Ufaklığın yüzündeki meraklı bakışa, aracın içini görmek istercesine annesinin kollarında yukarıya doğru yükselmeye çalışmasına bir baksanıza. Ya da cansız bile olsa aracın tekerlekleri ile ne kadar agresif göründüğüne. İşte bu farklılıkları ve detayları görmek belki de biz insanları makinelerden, düşünmeye çalışan robotlardan ayıran önemli bir özellik.

Sinema tarihinin en araştırmacı en gözüpek en maceraperest arkeoloğu kimdir desek herhalde aklımıza tek bir isim gelir; Indiana Jones. Geçenlerde DVD arşivimden şöyle yanında patlamış mısırla izleyeceğim güzel bir macera filmi bakıyordum. Bu yaşıma kadar aslında bir çok ünlü seriyi arşivime eklemiştim. Baba, Matrix, Mad Max, Star Wars, Back to the Future, Terminator, Lord of the Rings ve diğerleri. Derken Indiana Jones çıktı karşıma ve gecenin izlencesi belli oldu. Mısırlar patlatıldı, naneli limonatalar hazırlandı, DVD takıldı, perdeler indirildi ve seyir başladı. Pek tabii Indiana Jones’un bir profesör olmasından çok atıldığı maceralardı seyirciyi ekrana bağlayan. Ona can veren Harrison Ford’un ince esprileri de cabasıydı. Filmi büyük bir keyifle tamamladıktan sonra geçtim West-World’ün başına. Bir Indiana Jones değildim ama benim de kendi çapımda minik maceralarım vardı. Sıradaki serüven yüksek tepelerin ardında, ihtişamlı bulutları ile göz kamaştıran Azure hanedanlığına doğru olacaktı.

Vakti zamanında sıkı bir Instagram kullanıcısıydım. En güzel fotoğrafları yakalamaya çalışır, anı görüntüleyip tüm bağlantılarımla paylaşırdım. Derken bir gün “ne yapıyorum ben yahu?” oldum. Neden o anı ille de herkesle paylaşma ihtiyacı hissediyordum. Bazen o anın fotoğrafını çekmek gerekmiyordu. Hatta hiç çekmediğim zamanlarda aklıma nasıl kazıdığımı bile unutmuştum. Üstelik ona ayıracağım zamanı pekala başka değerli şeylere de ayırabilirdim. Örneğin yeni şeyler öğrenmeye, makale yazmaya vs…

Epey zamandır NoSQL veritabanı sistemlerini kurcalamıyordum. Ağırlıklı olarak.Net Framework tarafında nasıl kullanılabildiklerini incelediğimi hatırlıyorum. 2017nin son çeyreği ve 2018in tamamı için kendime koyduğum hedeflerden birisi ise.Net Core dünyasını daha yakından tanımaktı. Zaten Ubuntu üzerinde koşan West-World’ün kurulum amacı da buydu. Sonuç olarak Amazon’un DynamoDb’sini.Net Core tarafında nasıl kullanabileceğimi incelemeye karar verdim. Bir süredir AWS Console üzerinden bir şeyler araştırıyor ve Amazon Web Service ürünleri hakkında giriş niteliğinde bilgiler edinmeye çalışıyorum.

Geçenlerde sıkıldığım bir ara kendimi Google’da “How To Draw…” araması yaparken buldum. Bir internet sitesinde DC Comics’in Robin karakterini nasıl çizebileceğimizi anlatan içerik ilgimi çekmişti. Geometri bilgisini iyi kullandığı için anlaşılırdı. Tabii önemli bir eksiğim vardı…Yetenek. Sonuçları sizlerle paylaşmayı çok tercih etmiyorum ama yandaki Robin’in kafasının pek yakınlarından geçemediğimi gönül rahatlığıyla itiraf edebilirim. Dolayısıyla google aramasını ve internet sayfasını kapatıp tekrardan az buçuk anlamaya çalıştığım yazılım dünyasına döndüm.

Çok yeni bir dünyanın içerisindeyiz uzun zamandır. Cloud Computing ile başladı. C#’ın Linux, MacOSX üzerinde çalıştığına şahit olurken, React Native’ın dünyayı sarsan yükselişine tanık olduk. Oysa ki daha bir süre öncesine kadar Scrum metodolojilerine alışmaya çalışıyor, TFS’e nasıl plug-in yazarıza bakıyorduk. Üniversite yıllarımızda internet bağlantısı bile olmayan bilgisayarlarda yazdığımız faktöryel hesaplama fonksiyonlarını, doğrudan sahibi olmadığımız Quantum bilgisayarlara yaptırmak için Serverless sistemlerden yararlanabileceğimiz bir dünya söz konusu artık. Şirketin hantallaşan iş alanlarını birer microservice haline getirip docker üzerinden host ettiğimiz gezegenler var artık. Çok hızlı dediğimiz Apache sunucularının yerini alan NGinx’e bakarken IIS’i unutup gidiyoruz belki de. Gelişiyoruz, değişiyoruz…Ve bu ikisini sürekli yapıyoruz. Adapte olmak zorundayız.

Bir önceki yazımızdaMicrosoft.Net Services alt yapsının önemli parçalarından birisi olan Service Bus hizmetini incelemeye çalışmış ve basit bir Hello World uygulama koleksiyonu geliştirmiştik. Bu yazımızda ise REST bazlı geliştirilen bir WCF servisine herhangibir tarayıcı yardımıyla HTTP Get metoduna göre, Service Bus üzerinden nasıl ulaşabileceğimizi incelemeye çalışacağız.

Güneşli açık bir hava ve sessiz bir gün yada gece…Deniz kenarında veya caddenin herhangibir köşesinde…Mutlaka zaman zaman gökyüzüne bakıp bulutları bazı nesnelere benzettiğimiz olmuştur. Yandaki resimde görüldüğü gibi gülen bir bulutla karşılaşma ihtimalimiz az olsada, arabaya, ördeğe veya başka bir şekle benzettiğimiz bulut sayısı oldukça fazladır. Bugünkü yazımızda bulutlar ile pek bir haşır neşir olacağımızı düşünebilirsiniz. Ancak tabiki yazılımsal anlamda