Algoritma

Code Kata pratiklerine ara vermeden devam etmekte yarar var. Bu videomuzda da Test Driven Development odaklı bir pratiği icra etmeye çalışıyoruz. Çok basit ve ilkel bir Stack sınıfını yazmaya çalışacağız. Bildiğiniz üzere Stack veri yapısı Last In First Out (LIFO) ilkesine göre çalışan bir nesne modeli. Bu code kata senaryomuz için dört farklı test senaryomuz olacak. Stack’e son giren nesnenin çekilmesi, Stack’e birden fazla nesnenin atılıp eklenme sıralarına göre çekilmeleri, boş bir stack oluşturulması halinde null döndürülmesi ve sonr olarak null bir öğenin Stack’e eklenememesi. Bu kez dinlendirici Study Soundtrack listesi eşliğinde ilerliyoruz.

DevOps felsefesinin içerdiği önemli pratiklerden birisi de test süreçleridir ve bu noktada TDD (Test Driven Development) büyük önem taşımaktadır. TDD, temel olarak Unit Tests, Integration Tests, User Acceptance Tests gibi pratikleri içerir ve en azından bunların DevOps süreçlerine dahil edilmesi beklenir. Ancak TDD ve DevOps söz konusu olunca daha bir çok test tekniği vardır. Smoke Testing, Penetration Testing, Stress Testing, A/B testing, Fuzz Testing ve Boundary Testing gibi.

Matematik tek evresenl dil olarak varoluşumuzdan bu yana yaşamın içerisinde. Onun diğer bilimlere olan pozitif etkisi tartışılamaz. Bugün ulaştığımız noktada teknoloji sınırlarını zorlarken yüz yıllar öncesinden ispat edilmiş pek çok teoremin uygulanabilirliklerine de rastlıyoruz. Doğruyu söylemek gerekrise 1999 yılında ilk işe başladığımdan beri matematik’ten epey uzakta sadece kod yazmaktayım. Belki de bugün.Net Core’un Linux üzerinde koşturulup bir Cloud platformuna taşınması da önemli bir mevzu. Lakin o hayranlık duyduğumuz fikirlerin arkasında, çok fazla ilişmediğimiz (belki de bakmaya korktuğumuz) güçlü bir matematik var. Bende büyük bir cesaretle o fikirlerden birisinin arkasında olan matematiği bir nebze olsun anlamak istedim. Matematik kesin kuralları olan bir dil olduğu içi, yazdığım şeyleri doğru telafüz etmem gerekiyor. Eğer basit bir şekilde anlatabilirsem, konuyu da anlamış sayılırm (Son gün notu: Basitleştiremedi)

Uzun zamandır algoritmalar üzerinde çalışmadığımı fark ettim. İşlerin biraz olsun hafiflediği şu vakitlerde de bir tanesini inceleyeyim dedim. Derken kendimi Floyd-Warshall algoritmasını anlamaya çalışırken buldum. Söz konusu algoritma Graph yapılarında boğumlar arasındaki en kısa yolların bulunmasında kullanılmaktadır.

Bundan bir kaç sene önce ünlü matematikçi Fermat’ nın son teoreminin nasıl ispat edildiğinin anlatıldığı bir kitabı okumuştum. 1670 yılında ortaya çıkan ve Fermat tarafından o zaman ispat edildiği öne sürülen ama bildiğim kadarı ile kanıt bulunamayan teorem ancak 1995 yılında Andrew Wiles tarafından kanıtlanabilmiştir.

Evimdeki çalışma odasında yer alan kütüphanemi zaman zaman gelen yeni kitaplar ve afacan S (h) arp Efe’nin haylazlıkları nedeni ile darma duman halde bulabiliyorum. Hal böyle olunca çoğu zaman kitaplıkta yer alan onlarca kitabı tekrardan düzenlemem ve uygun bir sırada dizmem gerekebiliyor. Hatta bunu kitapların tozunu almak için hepsini yerlere indirdikten sonra da yaşayabiliyorum. Aslına bakarsanız her seferinde farklı bir kategorilendirme yapıyor ve buna göre bir sıralama işlemi icra etmeye çalışıyorum. Tabi el çabukluğu dışında akıllı düşününce sıralamak ve yerleştirmek kısa sürede bitebiliyor. Ama bazen de kafa bulanık olunca bu işlem sandığımdan da uzun sürüp bir işkence haline gelebiliyor.

Uzun zamandır makale yazmaya çalışmakta ve öğrendiklerimi, edindiğim tecrübeleri sizlere aktarmaktayım. Tabi zaman ilerledikçe yazacak konu bulmakta da bir hayli zorlanıyor insan. Bu noktada öğrenmeninin sınırının olmadığını hepimiz biliyoruz. Olaya bu açıdan baktığımızda yazılmaya ve araştırılmaya değer binlerce konu olduğunu gönül rahatlığıyla ifade edebilirim. Yazma hevesli bir birey olarak bu benim için gerçekten önemli

Okulda “Algoritma ve Veri Yapıları” dersinde ya da C# benzeri nesne yönelimli (Object Oriented) bir dili öğrenmeye başladığımız ilk zamanlarda, karşımıza muhakkak Recursive fonksiyonlar çıkmıştır (Çıkmaya da devam edecektir). Hatta en meşhur olanları da, bir sayının faktöryelinin (6!=6x5x4x3x2x1=720 ve 0!=1) bulunması veya Fibonacci sayı dizisinin (0,1,1,2,3,5,8,13,21,34…, Fn=(Fn-1 (+(Fn-2)) ardışıl olarak ekrana yazdırılmasıdır.

Bir süredir yazılım dünyasında sıklıkla kullanılan basit algoritmalara merak salmış durumdayım. Bazıları kafayı yedirtecek cinsten olsalarda arada sırada bunları değerlendirmekte ve paslanan dimamızı açmaya çalışmakta yarar olduğu kanısındayım.

Akademik yıllarımızda çoğumuz karmaşık matematik algoritmaları ile uğraşmak durumunda kalmışızdır (Sınav stresini hatırlamak bile istemiyorum) Özellikle veri yapıları ve algoritmalar (Data Structures and Alogirthms) veya Numeric Analiz gibi derslerde yoğun algoritma tasarımları üzerinde çalışılmaktadır. Doğruyu söylemek gerekirse ülkemizde bu dersleri layıkıyla veren kurum sayısı oldukça azdır. Konular genellikle sırlama algoritmalarının (özellikle Quick Sort’un) ötesine pek geçmemektedir. En fazla yüksek lisans öğreniminde farklı konulara girilmesi söz konusudur.

İnsan hafızası gizemli çalışan ama çoğu zamanda bizleri şaşırtan bir mekaniğe sahiptir. Doğduğumuz andan itibaren 3 yaşına kadar geçen zaman dilimi içerisinde görsel olarak ne izlersek kaparız. Ancak neredeyse bunların hiç birini hatırlamayız.